İnsanlar tabiatın bir parçasıdır.
Dolayısıyla insanı anlamak için tabiatı iyi gözlemlemek gerekir.
Karıncalar ve arılar gibi sosyal dokusu güçlü hayvanları incelediğimizde yukarıdan aşağıya, en zekiden geriye, en kabiliyetliden vasata bir hiyerarşi görürüz.
Tarihte kendini gösteren devlet ve milletler bu hiyerarşiyi tesis edebilmiş devlet ve milletlerdir.
Allah’ın insanlar içerisinde bazılarını “üstün yetenekli” yarattığı ve bu konuda bütün milletleri kapsayan bir adalet gözettiği kesindir.
Mesele o “üstün yetenekli” kişilerin etkin ve yetkin yerlerde değerlendirilmeyip değerlendirilmediğidir.
Hangi meslek grubu olursa olsun içinde bulunduğu vasatlığı aşabileceği tek yol kendi sistemini yeniden kurgulamasıdır.
Bir mesleği değerlendirirken asıl mesele o mesleği icra eden üst kesimde; işin künhünü anlayacak "zekâ ve kavrama" yeteneği olan ℅2,5 da olsa (zekât miktarı) bir topluluğun bulunup bulunmadığı meselesidir.
Toplumda ve bir meslekte vasatlığı aşmanın yolu işin başına belirleyici olarak zeki/üstün yetenekli insanları yerleştirmektir.
Sosyolojinin nasıl çalıştığında dair merhum M. Akif şu tespiti yapar:
“Hele sen bir yürü de
Ne koşamlar göreceksin sürüde”
Topluma “yürü” diyecek insanlar vasat insanlar değil; “üstün yetenekli” insanlardır.
Hayatın her bir alanında vasatlıktan kurtulmanın tek yolu şudur:
Türkiye'de her bir alan için yılda sadece 50 “özel öğrenci” nin kabul edildiği bir akademi olmalı.
Bu akademiye girmek için çok özel yetenekler belirlenmeli.
Burada eğitim verecek hocalar özel seçilmeli.
Buradan mezun olan öğrenciler özel ücretler, imkânlar ve yetkilerle donatılmalı.
Bunlar toplumda koç mesabesinde olmalı.
Vasat insanlar bu “özel yetenekli” insanlar tarafından sevk ve idare edilmeli.
Eğitim, DİB, İlahiyat v.b. alanlarda yapılan faaliyetler zaman zaman eleştirilmektedir.
Kendi alanım ilahiyat çalışmaları çokça gündeme getirildiği için bahsedeyim.
Dünya ve ahireti birlikte ele almak ve ona göre bir sistem kurmak yüksek bir zekâ, kavrama yeteneği, felsefi birikim ve derin bir tefekkür gerektiriyor.
Siz DİB ve İlahiyatlar için kuracağınız özel akademiye her yıl 50 “üstün yetenekli” öğrenci alın, kısa sürede işin rengi değişir.
Bu özel akademiler her meslek grubu için acilen kurulmalı.
Koçlar bu akademilerden yetiştirilip toplumun önüne konulmalıdır.
Aksi takdirde; bu yoğun vasatlıktan kurtulmamız imkânsızdır.
How to Escape Mediocrity?
Humans are a part of nature.
Therefore, to understand humans, one must observe nature well.
When we examine animals with strong social structures, such as ants and bees, we see a hierarchy from top to bottom, from the most intelligent to the least intelligent, from the most capable to the average.
The states and nations that have distinguished themselves throughout history are those that have been able to establish this hierarchy.
It is certain that God created some people with "superior talent" and that He observes a justice encompassing all nations in this regard.
The issue is whether those "superior talents" are utilized in effective and competent positions.
Regardless of the profession, the only way to overcome its mediocrity is to restructure its own system.
When evaluating a profession, the real issue is whether there is a group, even if only 2.5% (the amount of zakat), within the upper echelons of that profession who possess the "intelligence and comprehension" ability to understand the essence of the job.
The way to overcome mediocrity in society and in a profession is to place intelligent/superior talents at the forefront as decisive figures.
Regarding how sociology works, the late M. Akif made the following observation:
“Just you start walking,
And you’ll see what runners you’ll see in the herd.”
The people who will tell society to “walk” are not mediocre people; they are “exceptionally talented” people.
The only way to escape mediocrity in every area of life is this:
There should be an academy in Türkiye where only 50 “special students” are accepted annually for each field.
Very special talents should be identified to enter this academy.
The teachers who will teach here should be specially selected.
The students graduating from here should be equipped with special salaries, opportunities, and privileges.
They should be like coaches in society.
Mediocre people should be guided and managed by these “exceptionally talented” people.
Activities in fields such as education, the Directorate of Religious Affairs (DİB), and theology are sometimes criticized.
Since my own field, theological studies, is frequently brought up, let me mention it.
Considering both this world and the hereafter together and establishing a system accordingly requires high intelligence, comprehension ability, philosophical knowledge, and deep contemplation.
If you were to admit 50 "exceptionally talented" students each year to the special academy you establish for the DİB and theology faculties, the situation would change rapidly.
These special academies should be urgently established for every professional group.
Coaches should be trained in these academies and presented to society.
Otherwise, it is impossible for us to escape this intense mediocrity.