"Sahip olmak” mı, "Olmak” mı?

Erich From, “insan "sahip olma" yı değil; "olma" yı öncelemeli” der.

İnsanın şu kısa dünya serüveninde en temel ikilemi/dilemması budur:

“Sahip Olmak ya da Olmak".

“Olmak” ruha, “sahip olmak” bedene öncelik vermek demektir.

Tabii ki ruhun bineği bedenin ihtiyaçları da önemlidir.

Ancak ruh ve beden dengesi çok iyi kurulmalıdır.

İnsanın imtihan için cennetten indirildiği şu fani dünyadaki yolculuğunu, “sahip olmak” veya “olmak” açısından ele aldığımızda buğdaya benzetirim.

Cennetten anne karnında oluşan cenine üflendiğinde toprak altına düşen bir buğday tanesi gibidir.

Doğduğunda bebek topraktan başını yeni çıkarmış bir buğday filizini andırır.

Anne sütü ve diğer gıdalarla çocukluğa oradan gençliğe adım atan beşer olgunlaşmasını tamamlamış başaklı, upuzun ekindir artık.

Ve yaşlılık…

Buğday sararmış artık hasat mevsimidir.

Buğdayın una dönüşmesi ile kalite değeri ortaya çıkarken insanın öğütülmesi işi ahirete bırakılmıştır.

Dikkat çekmek istediğim nokta buğday önce “sahip olur” sonra “sahip olduklarından” vazgeçerek olgunlaşır.

İnsan tabii ki “sahip olma” duygusunu tatmin edecektir.

Sahip olmadan olamaz insan.

Burada önemli olan dozdur.

“Dünyada her şey zehirdir. Önemli olan dozdur” der Paracelsus.

Dünyada, yeme, içme, giyme ve bedene ait bütün hareketlerimiz bizi hızla ölüme doğru götüren yolun taşlarını oluşturur.

Önemli olan bu bedene ait “sahip olma” ların, ruhumuzun öncelenmesi ile “olma” hedeflerimize hizmet etmesidir.

Tüketirken tükenmeden, dozunda tüketerek olgunlaşmak için dünyada “yiyiniz, içiniz israf etmeyiniz” (A’rafi 7/31) ayetinin emrine ağzımızdan çıkan her kelimede, boğazımızdan geçen her lokmada, attığımız her adımda dikkat etmemiz gerekiyor.

Modernizmin insanı tüketim canavarında dönüştürmek için bütün teknoloji ve bilgiyi seferber ettiği günümüzde bilinçli bir insanın belki de en çok okuması gereken sure Tekasür (Çoğaltma)’dür.

Muhammed Esad’in Müslüman olmasına vesile olan bu surede Allah kullarına merhametiyle “sahip olma” ların çokluğuna karşı kullarını ikaz eder.

O “sahip olma” ların çokluğunun insanın “olma” yolculuğundaki en büyük engeli oluşturduğuna dikkat çeker.

O halde “olma” yı, “sahip olma” dan daha çok önemseyen okuyucularımıza her gün güne başlamadan Tekasür suresini ve mealini okuyarak başlamalarını önerelim ve buraya da ilkini gerçekleştirmeleri için surenin bir kısmının mealini bırakalım:

“Mal, evlat ve akraba çokluğu ile övünmek sizi öyle aldatıp oyaladı ki, nihâyet kabirleri ziyâret ettiniz. Hayır! Böyle yapmayın! Yakında bileceksiniz. Hayır! Hayır! Elbette yakında bileceksiniz. Hayır! Eğer gerçeği kesin bir bilgiyle bilseydiniz böyle yapmaya cür’et edemezdiniz!” Tekasür, 102/1-5.

"To have" or "to be"?

Erich Fromm states that human beings should prioritize "being" over "having."

This is the fundamental dilemma of a person's brief earthly journey:

"Having or Being."

"Being" means prioritizing the soul, while "having" means prioritizing the body.

Of course, the needs of the body—the soul's vessel—are also important.

However, a proper balance between soul and body must be established.

When I view the journey of a human being—sent down from Paradise to this mortal world for a trial—through the lens of "having" or "being," I liken it to wheat.

When the spirit is breathed into the fetus forming in the womb, it is like a wheat grain falling into the soil.

At birth, the infant resembles a wheat sprout just emerging from the earth.

Nourished by mother's milk and other foods, the human—transitioning from childhood to youth—becomes a tall, mature stalk of wheat bearing a full head of grain.

And then, old age...

The wheat has turned golden; it is harvest time.

While the wheat reveals its true quality only when ground into flour, the "grinding" of the human being is reserved for the Hereafter.

The point I wish to highlight is that wheat first “possesses” and then matures by letting go of “what it possesses.”

Naturally, a person will seek to satisfy the urge to “possess.”

One cannot exist without possessing.

What matters here is the dosage.

As Paracelsus said, “Everything in the world is poison; the dosage is what matters.”

In this world, our eating, drinking, dressing, and all physical actions lay the stones of the path that rapidly leads us toward death.

What is important is that these acts of “possessing”—related to the body—serve our goals of “being” by prioritizing the soul.

To mature without being consumed while consuming—by consuming in moderation—we must heed the divine command "eat and drink, but do not waste" (Al-A'raf 7/31) in every word we utter, every morsel we swallow, and every step we take.

In an age where modernism mobilizes all technology and knowledge to transform the human being into a creature of consumption, Surah At-Takathur (The Rivalry in Worldly Increase) is perhaps the chapter a conscious individual most needs to read.

In this Surah—which was instrumental in Muhammad Asad’s conversion to Islam—Allah, out of mercy, warns His servants against the sheer abundance of "possessions."

He draws attention to the fact that this abundance of "possessions" constitutes the greatest obstacle on the human journey of "becoming."

Therefore, we suggest to our readers—who value "becoming" more than "having"—that they begin each day by reading Surah At-Takathur and its meaning; here, we include the translation of the opening verses to help them take that first step:

"Boasting about the abundance of wealth, children, and kin has so deluded and distracted you that you have ended up visiting the graves. Nay! Do not do this! You shall soon know. Nay! Nay! You shall certainly know soon. Nay! If you knew the truth with certain knowledge, you would not dare to act this way!" At-Takathur, 102/1-5.

ETİKETLER:

NELER SÖYLENDİ?