Bazı araçlarda görüyoruz: “Babamın gölgesi yeter” sözünü.
Peki, babanın ya da birinin gölgesinde durmak iyi bir şey mi?
İnsan anne karnında 9 ay süresinde geliştikten sonra dünyaya doğar.
Doğduğunda ilk iş olarak onu 9 ay boyunca besleyen göbek bağı/kordon kesilir.
Peki, göbek bağı/kordon kesilmezse ne olur.
Anne ve bebek ikisi de zehirlenir.
Yanlış ilişkilerde kullanılan “toksik/zehirleyici ilişki” buradan gelir.
Her derman ölçüyü aşarsa dert getirir.
9 ayı tamamlayıp dünyaya gelerek göbek bağı/kordonu kesilen bebek bu kez annesinin memesine bağlanmıştır.
En az 24 ay emerek ağız/göz ve kalbini anneye doyuran bebek memeden de uzaklaşır.
Anne karnındaki karanlık ve memenin gölgesinden çıkan bebek hızla kendi kişiliği ve karakterini inşa ederek ayaklarının üzerinde durmaya çalışır.
Anne/Babanın görevi de çocuklarının kişilik ve karakterinin inşasında ona gölge olmak değil; sadece destek ve rehberlik yapmaktır.
Allah’ın vahidiyet içindeki zirve sır olan ehadiyet üzere yarattığı çocuklarının özgünlüğüne/farklılığına saygı, sabır ve tahammülle yetişmesi için gerekli bütün alt yapı ve lojistik desteği sağlamak anne/babanın görevidir.
Çocuğun üzerine aşırı abanıp, ona anne/baba kendi kafalarındaki modeli dayatmaları (kendi özgün kişiliği de el atında muhafaza edeceği için) borderline kişilik bozukluğunun sebebidir.
En iyi anne/baba ve eğitimci vereceklerini vererek kendisini en kısa sürede “geçersiz” hale getirebilendir.
Bu anlamda çocuk için hayat yolunda anne/baba ve sınıf öğretmeni sadece köprü olmalıdır.
Çocuk gölgede değil güneşte gelişir.
Gölge konfordur ve konfor çürütür.
Lütfen! Allah ile güneş arasına birilerini alarak –bu babanız/anneniz de olsa- gölge etmelerine müsaade etmeyin.
Birçok bıyıklı çocuğun hala kendilerini babalarının gölgesine sığınmak zorunda hissetmelerine neden olmak bir babanın evladına yapacağı en büyük kötülüktür.
O gölge bir şekilde kalktığında güneşin ışıklarına bıyıklı halleriyle yakalandıklarında onlar en büyük yıkımı yaşıyorlar.
Ali Şeriati annesine bir ağaca çıkarmasını ister.
Annesi, “kendin çıkmadığın yerden inemezsin evladım” der ve isteğini reddeder.
“Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil.” (Halil Cibran)
Çocuğun anne karnından başlayıp son nefese kadar devam eden eğitim/gelişim/dönüşüm etapları araçların otomatik vites geçişleri gibi birinden diğerine sorunsuz bir biçimde vaktinde/zamanında yaşanmalıdır.
Bu anlamda anne/baba/sınıf öğretmeni çocuğa gölge etmeden her etabı tamamlaması konusunda ona rehberlik etmeli, desteklemeli, motive etmeli ancak; asla ve asla gölge etmemelidir.
Gölgede duranın gölgesi olmaz.
Is Your “Father's Shadow” a Good Thing?
We see the phrase “My father’s shadow is enough” in some vehicles.
So, is it a good thing to stand in the shadow of your father or someone else?
A person is born after developing in the womb for 9 months.
The first thing they do when they are born is to cut the umbilical cord/cord that feeds them for 9 months.
So, what happens if the umbilical cord/cord is not cut?
Both the mother and the baby are poisoned.
The term “toxic/poisonous relationship” used in wrong relationships comes from here.
Every remedy brings trouble if it exceeds the limit.
The baby who completes 9 months and comes into the world and whose umbilical cord/cord is cut is now attached to the mother’s breast.
The baby who sucks for at least 24 months and satisfies his/her mouth/eyes and heart with the mother also moves away from the breast.
The baby who emerges from the darkness in the womb and the shadow of the breast quickly builds his/her own personality and character and tries to stand on his/her own feet.
The mother/father’s duty is not to be a shadow for their child in the construction of his/her personality and character; it is only to support and guide him/her. It is the duty of parents to provide all the necessary infrastructure and logistical support so that their children, whom Allah created on the basis of oneness, the pinnacle secret within unity, are raised with respect, patience and tolerance for their uniqueness/difference.
The reason for borderline personality disorder is that the mother/father over-inserts their own model on the child (since they will keep their own unique personality at their disposal).
The best mother/father and educator is the one who can give them what they can give and make them “invalid” in the shortest time.
In this sense, the mother/father and the classroom teacher should only be a bridge on the child’s path to life.
The child develops in the sun, not in the shade.
The shade is comfort, and comfort rots.
Please! Do not allow anyone to cast a shadow between Allah and the sun – even if it is your father/mother.
The greatest harm a father can do to his child is to cause many moustached children to still feel the need to take refuge in their father’s shade.
When that shadow is lifted somehow and they are caught in the sunlight with their moustaches, they experience the greatest destruction.
Ali Shariati asks his mother to take him up a tree.
His mother says, “You cannot descend from where you did not ascend yourself, my child” and rejects his request.
“Your children are not your children,
They are the sons and daughters of Life that follows its own path.
They came through you, but not from you.
And even if they are with you, they are not yours.
You can give them your love, but not your thoughts.
Because they have their own thoughts.
You can hold their bodies, but not their souls.” (Khalil Gibran)
The stages of education/development/transformation of the child, starting from the womb and continuing until the last breath, should be experienced smoothly from one to the other, on time/in time, like automatic gear shifts in vehicles.
In this sense, the mother/father/classroom teacher should guide, support and motivate the child to complete each stage without casting a shadow; however; they should never, ever cast a shadow.
He who stands in the shadow casts no shadow.