Son cemre toprağa düşendir. Toprağın dört gözle yolunu beklediğidir. Koca bir yıl bu anı, bu tarihi, bu zamanı, bu kavuşmayı bekler toprak. Cemrenin toprakla buluştuğu an müjde anıdır aslında!
Toprak, vefanın...Toprak, hoş görünün...Toprak, anlayışın... Toprak, anlaşmazlıkların kalbidir.
Cemre toprağa düştüğünde; Ona gönül verenlerin yüzleri güler. Ağaçların, fidanların filizler verdiği, yaprağa, tomurcuklara, çiçeklere, güllere, sümbüllere, leylaklara dönüştüğü o günlerde kuşların cıvıltısı doldurur tüm dünyayı!
Dilerim, son cemre ayrılma değil el ele verme anıdır, barışma anıdır, konuşma ve anlaşma anıdır.
Dilerim gönüllere hoşgörünün ve anlayışın hâkim olacağı o güzel anların adıdır.
Beyza Bandırma Kelek (Eğitim Koçu)
Bir Öğretmenin İç Sesi
Hasan Yayla
Akdeniz’de İkinci Yüzyıl Hamlesi
İmdat Yayla
Basının Gözünden Sessizliğin Bedeli
Ahmet Turan (Gazeteci-Yazar)
Kalemin Karakterin Olsun
Dr. Cemil Paslı
Hangi Hazine Daha Değerli: Yeraltı mı, Yer Üstü mü?
Ali Sait Öge (Gazeteci-Yazar)
Ben Mesleğimi Özledim…
Erol Sunat
Neyi Arıyorsan O’sun Sen
Ömer Kacar (Eğitim Gücü Sen İlçe Temsilcisi)
Kurtarıcı Maskeli Kuşatmalar içinde Sendikal Biat Kültürü ve Bireyin Direnişi
Özkan Buyrucu
Cumhuriyetin Sanayi Hamlesi ve Atatürk
Gülay Çetkin (Eğitim Gücü Sen. Denizli Temsilcisi)
Eğitimde Yeni Yönetim Şekli; İdare Edemeyeni İdare Et