Bir bayrağın indirilmesi bir anlık eylem değildir. Bu, rastlantı değildir. Bu, kontrolsüz bir taşkınlık hiç değildir. Bu, doğrudan doğruya devletin varlığına yönelmiş bilinçli bir niyetin dışavurumudur. Türk bayrağı; bir direğin ucunda dalgalanan kumaş değildir. O bayrak, bu topraklarda kurulan egemenliğin işaretidir. Devletin sınırını, milletin birliğini, ortak hayat iradesini temsil eder. Bu yüzden ona uzanan her el, sembole değil, egemenliğe uzanmış olur.
Bayrağı hedef alanlar iyi bilmelidir: Bu ülkede bayrak, herhangi bir siyasi görüşün, zümrenin ya da dönemin simgesi değildir. Bu bayrak; farklı düşünceleri, farklı hayatları, farklı sesleri aynı çatı altında tutan ortak mutabakattır. Meseleyi küçültmek, hafifletmek ya da sıradanlaştırmak, gerçeği değiştirmez. Bu tür girişimler, milletin sabrını değil, devletin kararlılığını yoklamaya yöneliktir.
Türkiye bu niyetleri tanır. Tarihi boyunca benzer denemelerle karşılaşmıştır. Ve her seferinde görülmüştür ki; Türk devleti refleksini bağırarak değil, vakarla gösterir. Sessizliği unutmak değildir, sükûneti tereddüt hiç değildir.
Burada altı çizilmesi gereken şudur: Bu bayrak bir kesimin değil, aynı kaderi paylaşan herkesindir. Bu hassasiyet ayrıştırmaz, birleştirir. Bu duyarlılık kimlik üretmez, ortak zemin inşa eder. Bayrağa uzanan her niyet, bu ortak zemine yönelmiş bir meydan okumadır. Ve bu tür meydan okumalar, bu devletin hafızasında yerini alır.
Türk devleti; zamanı geldiğinde konuşur, gerektiğinde susar, ama hiçbir şeyi kayda geçmeden bırakmaz. Bu yüzden mesele ne anlık öfkeye, ne de geçici gündemlere teslim edilmelidir. Bu mesele, tarih bilinciyle, devlet ciddiyetiyle ve millet vakarına yakışır şekilde ele alınır. Çünkü bu ülkede bayrak, sahipsiz bir sembol değildir. Devletin hafızasında, milletin vicdanında daima yerli yerindedir.
Ve herkes bilmelidir ki: Bu ülkede bayrak iner sananlar, devletin nasıl ayağa kalktığını unutanlardır.