Bazı zaferler vardır; bir savaşın sonucunu değiştirir. Bazı zaferler ise bir milletin kaderini…
30 Ağustos 1922, işte böyle bir gündür.
Bugün yalnızca bir ordunun kazandığı büyük bir meydan muharebesini anmıyoruz. Bugün, tarih boyunca esareti kabul etmemiş bir milletin, kendisine biçilen kaderi yırtıp attığı günü yâd ediyoruz.
Büyük Taarruz, takvim yapraklarına sığmayacak kadar büyük bir iradenin adıdır.
O gün Kocatepe'de yalnızca toplar konuşmadı. Yüzyılların biriktirdiği Türk iradesi konuştu. Anadolu'nun her köşesinden yükselen “Ya istiklal ya ölüm!” kararlılığı konuştu.
Ve Türk milleti bir kez daha dünyaya şunu gösterdi:
*Türk milleti esir edilemez.*
Bu zaferi yalnızca 26 Ağustos'ta başlayan Büyük Taarruz'un ve 30 Ağustos'ta kazanılan Başkomutanlık Meydan Muharebesi'nin askeri başarısı olarak okumak, tarihin ruhunu eksik anlamaktır.
Çünkü o zaferin arkasında cephede savaşan Mehmetçik kadar, evladını cepheye gönderen Anadolu kadını vardır.
Kağnısıyla cephane taşıyan Şerife Bacı vardır.
İstiklal için ömrünü ortaya koyan Kazım Karabekir vardır.
Milletin bağımsızlık iradesini temsil eden Gazi Mustafa Kemal Atatürk vardır.
Ve daha nice isimsiz kahraman…
Tarihçi gözüyle baktığımızda 30 Ağustos'un en büyük anlamlarından biri de şudur: *Bir millet, kendi tarihinin öznesi olmaktan vazgeçtiği anda yok olmaya başlar.*
Türk milleti ise hiçbir dönemde tarihinin kenarında durmayı kabul etmemiştir.
Malazgirt'te Alparslan'ın açtığı kapıdan Anadolu'ya yürüyen Türkler; Söğüt'te devlet kuran iradeyi, İstanbul'un fethinde çağ değiştiren kudreti, Çanakkale'de “geçilmez” diyen iman ve iradeyi ve nihayet 30 Ağustos'ta istiklalini yeniden ilan eden ruhu aynı tarih şuurunun farklı tezahürleri olarak görmelidir.
Bu yüzden bizim için *Alparslan da, Fatih de, Yavuz da, Gazi Mustafa Kemal Atatürk de Türk tarihinin büyük isimleridir.*
Onları birbirine rakip göstermek, tarihe değil; tarih bilincine zarar verir.
Çünkü büyük milletler geçmişlerini bölerek değil, bütünleştirerek geleceğe yürür.
30 Ağustos'un bize bıraktığı miras tam da budur:
Vatanın kıymetini bilmek. İstiklalin bedelini unutmamak. Ecdada hürmet etmek.Ve Türk milletinin geleceğine güvenmek.
Bugün bayrak dalgalanıyorsa, bunun bir bedeli vardır.
Bugün bu topraklarda hür ve bağımsız yaşayabiliyorsak, bunun bir bedeli vardır.
O bedeli Çanakkale'de toprağa düşen Mehmet ödedi. Sakarya'da direnen asker ödedi. Kocatepe'de sabahlayan komutan ödedi. Köyündeki son ekmeğini cepheye gönderen Anadolu insanı ödedi.
Bizlere düşen ise onların emanetini taşımaktır.
30 Ağustos'u yalnızca bir bayram olarak kutlamak yetmez.
*30 Ağustos'u anlamak gerekir.*
Çünkü bir millet, tarihini unuttuğunda yalnızca geçmişini kaybetmez; geleceğini de başkalarının yazmasına izin verir.
Bizim tarihimiz ise başkalarının kalemiyle yazılacak kadar sahipsiz değildir.
Malazgirt'ten Kocatepe'ye uzanan bu büyük yürüyüşün adı *Türk milletinin tarihidir.*
Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bu büyük zaferin bütün kahramanlarını; Sultan Alparslan'dan Fatih Sultan Mehmet'e, cephede can veren adsız Mehmetçikten Anadolu'nun fedakâr kadınlarına kadar bütün ecdadımızı rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.
Ve bugün bir kez daha söylüyoruz:
Ne mutlu, tarihini bilen millete .Ne mutlu, ecdadını unutmayan millete. Ne mutlu, istiklaline sahip çıkan Türk milletine.
30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun.
*Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları başta olmak üzere, vatan uğruna toprağa düşen bütün kahramanlarımızın ruhu şad olsun.*
Yaşasın Türk milleti.
Yaşasın Türk vatanı.
Yaşasın bağımsızlık.