İsrail’in İran’a saldırısı dünya gündeminde.
Bölgemizi ateş altına almak isteyenler var. Bunları da hepiniz çok iyi biliyorsunuz.
Müsterih olun biz Türkiye’yiz.
Karabağ da, Suriye de, Pakistan da gördünüz.
Yapılanlar, olabileceklerin işaret fişeğidir.
Biz kadını, erkeği, çoluğu, çocuğu genci, yaşlısı. Yani millet olarak ‘Baba’ yız.
Şimdi ‘Babalar Günü’ nü kutluyoruz.
Şehit babalarımıza gani gani rahmet, yavrularına da sağlıklı ömür dilerim.
Bizde özel günler, genelde sınırlıdır.
Gününde olur ve biter.
Sanki futbol maçı gibi.
Önümüzdeki maçlara bakacağız der gibi
İlgi, alaka, övgü bir günde biter. Önümüzdeki yıla kadar aklımıza gelmez.
En başta geleni de ‘Babalar Günü’ gibi günlerdir.
Batıdan bize empoze edilmiştir.
Tüketim için özendirilir.
Çünkü adamlar üretiyor. Satmak için en kolay pazarlama yöntemidir.
Bir günde milyonlarca müşteri.
Nerede bulacak böyle parayı.
Bizim ‘Babalar Günü’ uydurma hediyemiz çok olmazdı. Ama babamızın yanındaydık.
Sağlığında da, rahatsızlandığında da başucundaydık.
Baktı mı bizi görürdü.
Hiç evlat ve torun hasreti çektirmedik.
İş yerimize geldiğinde başı önde geri gitmedi.
Onurlu gelir, gururla giderdi.
Duasından bizi esirgemezdi.
Çocukluğumuzda biraz sertti.
Gençliğimizde pamuk şeker gibiydi.
Takla güvercin sevgimiz vardı.
Bu öyle gelip geçici bir sevgi değildi. Kümes yapılacak, yemleri temin edilecek.
Uçurulacak, kaçarılacak, başkasının kuşu tutulacak.
Hepsi bu sevginin içindeydi.
Babam kuş beslememize çok karşı çıkardı.
Haylaz olacak bunlar derdi.
Hatta kızdı mı? “Herkesin çocuğu akıllı. Benimkiler damda geziyor” diye söylenirdi.
Bizde babam kızmasın diye derslere iyi çalışır, yazılılarda yüksek not almaya gayret ederdik.
Evde yapılacak işler varsa hepsini en iyi şekilde yapardık.
Okullar bitip ekmek paramızı kazanmaya başladığımızda kuşlarımıza babam bakmaya başladı.
Keşke yaşasaydı da bize hep kızsaydı.
İnanın yokluğu dolmuyor.
Vallahi de dolmuyor, billahi de dolmuyor.
Rahmetli olan tüm babaların mekanı cennet olur inşallah.
Bir gün değil, her gün babalar günü olsun.