Tarih, bazı isimleri sadece yazmaz… Onları bir milletin hafızasına kazır.
Çünkü o isimler, yaşadıkları çağın ötesine geçer; bir fikrin, bir duruşun ve bir davanın sembolü hâline gelir.
Alparslan Türkeş, Türk milletinin hafızasına kazınmış böyle bir isimdir.
O, yalnızca bir siyasi lider değil; bir inancın taşıyıcısı, bir ülkünün mimarı ve bir neslin rehberiydi.
Zor zamanlardan geçti bu millet…
İhanetin kol gezdiği, kardeşin kardeşe kırdırılmak istendiği günler yaşandı.
İşte o karanlık günlerde, Başbuğ; dik duruşuyla, sarsılmaz iradesiyle ve tavizsiz karakteriyle bir ışık oldu.
Onun mücadelesi makam için değildi.
Onun mücadelesi; Türk milletinin varlığı, birliği ve geleceğiydi.
Bedel ödemekten çekinmedi, yalnız kalmaktan korkmadı, susturulmaya boyun eğmedi.
Çünkü o, bir dava adamıydı…
Ve dava adamları, şartlara göre yön değiştirmez; şartları değiştirmek için mücadele eder.
Bugün aradan geçen yıllara rağmen, onun adı hâlâ aynı saygıyla anılıyorsa;
bu, fikirlerinin zamana yenilmemesindendir.
Çünkü Başbuğ, günü kurtaran değil; yarınları inşa eden bir iradenin temsilcisiydi.
Sene-i devriyesinde onu anarken; aslında bir ömrü değil, bir şuuru hatırlıyoruz.
Vefanın ne demek olduğunu, sadakatin nasıl taşındığını, bir davaya nasıl baş konulduğunu yeniden idrak ediyoruz.
Onun bıraktığı emanet, sıradan bir miras değildir.
O emanet; yürek ister, iman ister, sadakat ister…
Ve bugün, bu topraklarda o yüreği taşıyanlar oldukça;
o dava ne sönmeyecek, ne de sahipsiz kalacaktır.
Bizler biliyoruz ki;
Başbuğ’un adı bir hatıra değil, bir istikamettir.
Ruhun şad olsun Başbuğum…
Alparslan Türkeş
Emanetin emanetimizdir.
İzindeyiz, yolundayız, davandayız.