İşte Demirel’in açıklamaları;
Türkiye’de trafikte iki sürücü kavga ettiğinde, dakikalar içinde polis gelir, tutanak tutulur ve yüz binlerce liralık cezalar yazılır. Çünkü orası kamusal bir alandır ve kamu düzeni esastır. Peki aynı kavga, milletin iradesinin tecelli ettiği Türkiye Büyük Millet Meclisi çatısı altında yaşandığında ne oluyor? Kameralar önünde yumruklar atılıyor, kürsüler işgal ediliyor, hakaretler havada uçuşuyor… Ama sonuç? Çoğu zaman birkaç kınama, belki geçici bir yaptırım ve sonra hayat kaldığı yerden devam ediyor.
Oysa Meclis, sıradan bir yer değildir. Orası 86 milyonun temsil edildiği, millet adına söz söylenen en yüksek makamdır. Sokakta şiddete sıfır tolerans gösterilirken, siyasette şiddetin olağanlaşması nasıl açıklanabilir?
Topluma “kurallara uyun” derken, en başta kural koyucuların örnek olması gerekmez mi? Eğer adalet eşitse, yaptırım da eşit olmalıdır. Çünkü güven, ancak tutarlılıkla inşa edilir. Ve unutmayalım: Saygınlık, makamla değil; o makamda gösterilen tavırla kazanılır.
